Ośrodek Badań Naukowych im. Wojciecha Kętrzyńskiego
     OBN
     biblioteka
     wydawnictwa
     nowości wydawnicze
     kwartalnik naukowy
 Komunikaty Mazursko-Warminskie
     badania naukowe
     aktualności
     sprawozdania
     pracownicy
     Towarzystwo Naukowe
     im. Wojciecha Ketrzynskiego
     Biuletyn Obwód Kaliningradzki
     Centrum Badań Wschodnich
     Nagroda im. W. Kętrzyńskiego
     Pracownia Kopernikańska
     Katalog on-line
     galeria
     sesje
     Ogłoszenia, konkursy
     kontakt
     archiwum  aktualności
O
Aurelia Raszkiewicz
 
Śladami ludzkich łez. Wspomnienia sybiraczki
 
wyd II, wyd. 6,03; ark. druk. 7,9 ss.126
 
Cena książki to: 10.00 zł netto / 10.50 zł brutto;
 
Stan w magazynie: dostępne
 
Tylna okładka
 
Na Warmii i Mazurach po 1945 roku znaleźli schronienie ludzie pozbawieni swych małych ojczyzn i okrutnie skrzywdzeni przez los, ludzie, którzy przeżyli obozy koncentracyjne, sowieckie łagry, kresowiacy, mieszkańcy zniszczonej Warszawy i inni. Warmia i Mazury stały się ich drugą ojczyzną, ale nikt nie zamazał w ich pamięci tragizmu czasu wojny, jednak przez wiele lat ich przeżycia znali tylko najbliżsi. Gdy w 1989 roku Polska odzyskała suwerenność, a Polacy wolność słowa, zaczęły pojawiać się pamiętniki, kroniki, historyczne eseje o minionych latach. Chcąc przekazać żywą i prawdziwą historię młodym pokoleniom i dzięki temu pomnożyć dziedzictwo historyczne, Ośrodek Badań Naukowych im. Wojciecha Kętrzyńskiego od momentu swego powstania organizował konkursy na wspomnienia, gromadził relacje, zbierał stare fotografie, dokumenty życia społecznego. W 1989 r. ogłosił wspólnie z Olsztyńskim Oddziałem Polskiego Towarzystwa Historycznego konkurs pod hasłem: „Dać świadectwo prawdzie". Komisja konkursowa nagrodziła wspomnienia Sybiraczki Aurelii Raszkiewicz. W 1993 roku Ośrodek Badań Naukowych wydał owe wspomnienia pod jakże wymownym tytułem Ślada¬mi ludzkich lez. Książka zyskała uznanie czytelników i była jednym z pierwszych dokumentów mówiących o losie Polaków zesłanych na bezkresną Syberię. Autorka nakreśliła swo¬je przeżycia prostym, a jednocześnie jakże barwnym językiem, sprawiając, że czyta się je jak powieść. Powstał esej historyczny. Publikacją zainteresowali się Sybiracy rozsiani po całym świecie. Książka zawiera opis wstrząsających przeżyć zapamiętanych przez jedenastoletnią dziewczynę. Jest w nich obraz rodzinnego Pińska i Polesia, wrzesień 1939 roku, aresztowanie ojca i wreszcie wywózka do Ałtajskiego Kraju, Uzbekistanu, Kazachstanu. Autorka ukazuje, jak na skutek przeżyć związanych z tymi wydarzeniami z dziecka stała się dorosłym człowiekiem. Chociaż wokół niej umierali ludzie, potrafiła zachować w sobie siłę życia, niepodległość ducha. Głęboka religijność, wiara w Opatrzność i owa siła życia pozwoliły jej przetrwać sześć koszmarnych lat.
   Czternaście lat po pierwszym wydaniu Ośrodek Badań Naukowych wznawia książkę Aurelii Raszkiewicz, by ten dokument dotarł do najmłodszego pokolenia Polaków. Niech koszmar przeżyć uświadamia im, co może dziać się z człowiekiem w państwie totalitarnym. Autorka, dokumentując przeżycia, nie rozbudza nienawiści do swych oprawców z NKWD, nie ma żalu o stracone dzieciństwo, chce tylko przestrzec, że okropieństw wojny zawsze dotkliwie doświadczają prości ludzie, chce uświadomić, jaką krzywdę może wyrządzić człowiek drugiemu człowiekowi, jeżeli podda się obłędnej ideologii.
Stanisław Achremczyk